Дуюм Қӯринтиён боби 11

Бо   Худованд  фахр  кардан  кашида  гирифта  намешавад.

  1. Кошки беақлии маро як қадар таҳаммул кунед! Лекин маро таҳаммул ҳам мекунед.
  2. Зеро ман дар ҳаққи шумо бо рашки Худо рашк менамоям, чунки шуморо ба Марди ягонае номзад сохтаам, то ки чун бокираи поке ба Масеҳ пешниҳод намоям.
  3. Аммо тарси он дорам, ки чӣ тавре ки мор бо макри худ Ҳавворо фирефта намуд, ҳамон тавр афкори шумо фосид шуда, аз самимияте ки дар Масеҳ аст, рў хоҳад тофт.
  4. Зеро, агар касе омада, Исои дигареро мавъиза намояд, ғайр аз Он, ки мо Ўро мавъиза кардем, ё рўҳи дигаре гиред, ғайр аз он ки гирифтаед, ё башорати дигаре, ғайр аз он чи қабул кардед, шумо онро ба хубӣ таҳаммул менамоед.
  5. Аммо ман гумон мекунам, ки аз он ҳаввориёни олӣ ҳеҷ камӣ надорам:
  6. Агарчи дар нутқ моҳир нестам, аммо на дар дониш. Лекин мо аз ҳар хусус ба шумо комилан маълум ҳастем.

Беғаразии  ҳавворӣ  дар  башорати  Инҷил.

  1. Оё ман гуноҳ кардам, ки худро ҳақир сохтам, то ки шуморо сарбаланд гардонам, чунки Инҷили Худоро ба шумо муфт мавъиза намудам?
  2. Ман боиси харҷи калисоҳои дигар гардида, аз онҳо музд гирифтам, то ки хизмати шуморо ба ҷо оварам; ва ҳангоме ки назди шумо будам, мўҳтоҷӣ кашида бошам ҳам, ба касе гаронӣ накардам,
  3. Зеро бародароне ки аз Мақдуния омаданд, норасогии маро пур карданд; худам низ саъю кўшиш намудам ва хоҳам намуд, ки дар ҳеҷ чиз ба шумо гаронӣ накунам.
  4. Ба ростии Масеҳ, ки дар ман аст, мегўям: ин фахр дар кишварҳои Охоия аз ман кашида гирифта намешавад.
  5. Аз чӣ сабаб? Оё аз он сабаб ки ман шуморо дўст намедорам? Худо медонад!
  6. Аммо он чи мекунам, боз ҳам хоҳам кард, то баҳонаи одамонеро беасос кунам, ки баҳона меҷўянд, то дар он чи фахр мекунанд, худро бо мо баробар созанд.

Павлус,  назар  ба  душманонаш,  бештар  уқубат  кашидааст.

  1. Зеро ки онҳо ҳаввориёни козиб ва арбобни маккор ҳастанд, ки шакли ҳаввориёни Масеҳро мегиранд.
  2. Ва ин тааҷҷубовар нест: зеро ки худи шайтон шакли фариштаи нурро мегирад.
  3. Бинобар ин кори бузург нест, ки агар хизматгузорони вай низ шакли хизматгузорони адолатро бигиранд; лекин фарҷомашон аз рўи аъмолашон хоҳад буд.
  4. Боз мегўям: касе маро беақл надонад; ва агар ин тавр набошад, пас маро лоақал ҳамчун беақле қабул кунед, то ки ман ҳам андаке фахр намоям.
  5. Он чи мегўям, на аз рўи тариқи Худованд мегўям, балки гўё аз рўи беақлӣ, бо чунин эътимоде ки дар фахр аст.
  6. Чӣ тавре ки бисьёр касон ба ҳасби ҷисм фахр мекунанд, ман низ фахр хоҳам кард.
  7. Зеро шумо, ки оқил ҳастед, беақлоро бо майли тамом таҳаммул менамоед.
  8. Зеро, агар касе шуморо ғулом гардонад, агар касе ҳаққи шуморо хўрад, агар касе шуморо ғорат кунад, агар касе худро баланд гирад, агар касе шуморо торсакӣ занад, шумо ўро таҳаммул менамоед.
  9. Бо хиҷолат мегўям, ки гўё қуввати мо ба ин корҳо нарасидааст. Лекин агар касе дар чизе ҷуръат дошта бошад, аз рўи беақли мегўям, ки ман низ ҷуръат дорам.
  10. Онҳо ибронӣ ҳастанд? Ман низ ҳастам. Исроилӣ ҳастанд? Ман низ ҳастам. Насли Иброҳим ҳастанд? Ман низ ҳастам.
  11. Хизматгузорони Масеҳ ҳастанд? Мисли касе ки ҳолати ҷунун дорад, мегўям, ки ман боз ҳам бештар ҳастам: дар меҳнатҳо бештар, дар зери зарбаҳо аз андозаи берун, дар зиндонҳо бештар, дар чанголи аҷал дафъаи бисьёр.
  12. Панҷ маротиба аз дасти яҳудиён як кам чилтагӣ тозиёна хўрдам;
  13. Се бор маро калтаккорӣ карданд, як карат сангсор карданд, се карат киштии ман ғарқ шуда, шабу рўзро дар қаъри баҳр гузарондам;
  14. Дафъаи бисьёр дар сафарҳо будам, дар хатарҳои дарьёҳо, дар хатарҳои роҳзанон, дар хатарҳо аз ҷониби қавми худ, дар хатарҳо аз ҷониби халқҳо, дар хатарҳо дар шаҳр, дар хатарҳо дар биёбон, дар хатарҳо дар баҳр, дар хатарҳо дар миёни бародарони козиб,
  15. Дар меҳнат ва дар аҷз, аксар вақт бе хоб, дар гуруснагӣ ва ташнагӣ, аксар вақт дар рўзадорӣ, дар сармо ва дар бараҳнагӣ.
  16. Ғайр аз чизҳои дигар, шабу рўз ғамхорӣ дар бораи ҳамаи калисоҳо бар зиммаи ман аст.
  17. Касе беҳол шавад, ман беҳол намешавам? Касе ба васваса афтад, ман намесўзам?
  18. Агар фахр кардан лозим бошад, аз заъфи худ фахр мекунам.
  19. Худо ва Падари Худовандимо Исои Масеҳ, ки то абад муборак аст, медонад, ки дурўғ намегўям.
  20. Дар Димишқ волии подшоҳ Аретас шаҳри димишқиёнро посбонӣ мекард, то ки маро дастгир намояд; ва маро аз тиреза дар сабад аз болои қалъа фуроварданд, ва ман аз дасти вай халос шудам.

© IBT 1992

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s