Ваҳй боби 22

Дарьёи  покизаи  Худо  ва  дарахти  ҳаёт.

  1. Ва дарьёи покизаи оби ҳаётро ба ман нишон дид, ки мисли булўр дурахшон буда, аз ҷониби тахти Худо ва Барра ҷорӣ мешуд.
  2. Дар миёни кўчаи шаҳр, дар ҳар ду канори дарьё, дарахти ҳаёт аст, ки дувоздаҳ мева меоварад, яъне ҳар моҳ меваи худро медиҳад; ва баргҳои дарахт барои муолиҷаи халқҳост.
  3. Ва ҳеҷ лаънатшудае дигар нахоҳад буд; ва тахти Худо ва Барра дар вай хоҳад буд, ва бандагони Ў ва Ў хизмат хоҳанд кард,
  4. Ва рўи Ўро хоҳанд дид, ва исми Ў бар пешониҳошон хоҳад буд.
  5. Ва шаб дигар нахоҳад буд, ва онҳо ба чароғ ва рўшноии офтоб эҳтиёҷ нахоҳанд дошт, зеро ки Худованд Худо ба онҳо рўшноӣ мебахшад; ва то абад салтанат хоҳад ронд.

Хотимаи  китоб. Инак,  ба  зудӣ  меоям.

  1. Ва ба ман гуфт:“Ин суханон ҳақ асту рост“; ва Худованд Худои анбиёи муқаддас ва фариштаи Худро фиристод, то он чиро, ки бояд ва қарибӣ ба вуқўъ ояд, ба бандагони Худ нишон диҳад.
  2. „Инак, ба зудӣ меоям. Хушо касе ки суханони нубуввати ин китобро риоят мекунанд“.
  3. Ва ман, Юҳанно, инро дидам ва шунидам. Ва ҳангоме ки шунидам ва дидам, бар пойҳои фариштае ки инро ба ман нишонд дод, афтодам, то ки ба ў таъзим кунам.
  4. Лекин ў ба ман гуфт:“Зинҳор, чунин накун; зеро ки ман бо ту, ва бо бародаронат—анбиё, ва бо онҳое ки суханони ин китобро риоят мекунанд, ҳамкор ҳастам; ба Худо таъзим намо“.
  5. Ва ба ман гуфт:“Суханони нубуввати ин китобро мўҳр накун; зеро ки вақт наздик аст.
  6. Бигзор золим зулм кунад, ва палид боз худро палид созад, ва одил боз адолат варзад, ва муқаддас боз худро тақдис намояд.
  7. Инак, ба зудӣ меоям, ва мукофоти Ман бо Ман аст, то ки ҳар касро мувофиқи аъмолаш сазо диҳам.
  8. „Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо, Аввалин ва Охирин ҳастам“.
  9. Хушо онҳое ки аҳкоми Ўро риоят мекунанд, то ки ба дарахти ҳаёт ҳуқуқдор шаванд ва ба дарвозаи шаҳр дароянд.
  10. Вале сагон, ва ҷодугарон, ва зинокорон, ва қотилон, ва бутпарастон, ва ҳар касе ки дурўғро дўст медорад ва ба амал меоварад, берун аз он хоҳанд буд.
  11. „Ман, Исо, фариштаи Худро фиристодаам, то ки дар калисоҳо ба шумо шаҳодат диҳад. Ман реша ва насли Довуд, ситораи дурахшони субҳ ҳастам“.
  12. Ва Рўҳ ва арўс мегўянд:“Биё!“. Ва ҳар кӣ мешунавад, бигўяд:“Биё!“. Бигзор ташна биёяд, ва ҳар кӣ бихоҳад, оби ҳаётро муфт бигирад.
  13. Ман низ ба ҳар касе ки суханони нубуввати ин китобро мешунавад, шаҳодат медиҳам: агар касе ба онҳо чизе илова намояд, Худо ба ў балоҳое илова хоҳад кард, ки дар бораи онҳо дар ин китоб навишта шудааст.
  14. Ва агар касе аз суханони ин китоби нубувват чизе кам кунад, Худо насиби ўро аз дарахти ҳаёт ва аз шаҳри муқаддас ва аз ҳар чизе ки дар ин китоб навишта шудаст, кам хоҳад кард.
  15. Шаҳодатдиҳандаи ин мегўяд:“Оре, ба зудӣ меоям!“. Омин. Оре, биё, эй Исои Худованд!
  16. Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. Омин.

© IBT 1992

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s