Луқо боби 8

Исо  дар  Ҷалил  мавъиза  мекунад  ва  шифо  медиҳад.

  1. Баъд аз ин Ў дар шаҳрҳо ва деҳот гашта, мавъиза мекард ва Малакути Худоро башорат медод, ва бо Ў он дувоздаҳ буданд.
  2. Ва ҳамчунин баъзе заноне ки Ў аз арвоҳи палид ва касалиҳо шифо дода буд: Марьям, ки Маҷдалия номида мешуд, ва аз вай ҳафт дев брун рафта буд,
  3. Ва Юҳона, ҳамсари Кузо, ки девонбегии Ҳиродус буд, ва Сусан, ва бисьёр дигарон, ки бо дороии худ ба Ў хизмат мекарданд.

Масал  дар  бораи  коранда.

  1. Вақте ки мардуми бисьёр ҷамъ шуданд, ва аз ҳамаи шаҳрҳо назди Ў омадан гирифтанд, Ў масале оварда, гуфт:
  2. „Корандае барои коридани тухм берун рафт; ва чун тухм мепошид, қадаре дар канори роҳ афтод ва поймол шуд, ва мурғони ҳаво онро хўрданд;
  3. „Қадаре бар санглох афтод ва сабзида, хушк шуд, чунки рутубае набуд;„
  4. „Қадаре дар миёни хорҳо афтод, ва хорҳо қад кашида, онро пахш карданд“;
  5. „Қадаре дар хоки нағз афтод ва сабзида, сад баробар бор овард“. Инро гуфта, нидо кард:“Ҳар кӣ гўши шунаво дорад, бишнавад!“
  6. Ва шогирдонаш аз Ў пурсиданд:“Маънои ин масал чист?“
  7. Гуфт:“Ба шумо донистани асрори Малакути Худо ато шудааст, лекин ба дигарон бо масалҳо сухан мегўям, ба тавре ки онҳо нигоҳ мекунанд, вале намебинанд, ва гўш медиҳанд, вале намефаҳманд“.
  8. „Инак маънои ин масал: тухм каломи Худост.
  9. Афтода дар канори роҳ касоне мебошанд, ки каломро мешунаванд, лекин баъд иблис омада, онро аз дили онҳо мерабояд, мабодо онҳо имон оварда, наҷот ёбанд;
  10. Афтода бар санглох касоне мебошанд, ки чун каломро бишнаванд, бо шодӣ қабул мекунанд, лекин реша надоранд, ва муддате имон доранд, ва дар вақти озмоиш ақиб мераванд;
  11. Афтода дар миёни хорҳо касоне мебошанд, ки каломро мешунаванд, вале андешаҳо, сарват ва кайфу сафои зиндагӣ онҳоро пахш мекунад, ва онҳо самаре намеоваранд;
  12. Ва афтода дар хоки нағз касоне мебошанд, ки каломро шунида, дар дили нек ва пок нигоҳ медоранд ва бо сабр самар меоваранд“.

Масал  дар бораи  шамъе  ки  дргиронда  шудааст.

  1. „Ҳеҷ кас шамъро даргиронда, бо зарфе онро намепўшад, ё зери кате намегузорад, балки бар шамъдон мемонад, то ҳар кӣ дарояд, рўшноиро бубинад.
  2. Зеро ҳеҷ чизи ниҳоне нест, ки ошкор нагардад, ва ҳеҷ чизе махфие набошад, ки маълум ва зоҳир нашавад.
  3. Пас, эҳтиёт кунед, ки чӣ тавр мешунавед; зеро ҳар кӣ дорад, ба вай дода шавад; ва ҳар кӣ надорад, аз вай он чи низ, ки гумон мекунад дошта бошад, гирифта шавад“.

Хешовандони  ҳақиқӣ  бо  Исо.

  1. Ва модар ва бародаронаш назди Ў омаданд, вале ба сабаби бисьёрии мардум ба Ў наздик шуда натавонистанд.
  2. Ва ба Ў хабар дода, гуфтанд:“Модарат ва бародаронат дар берун истодаанд, ва мехоҳанд Туро бубинанд“.
  3. Дар ҷавоби онҳо гуфт:“Модарам ва бародаронам он касонанд, ки каломи Худоро мешунаванд ва ба ҷо меоваранд“.

Исо  мавҷҳоро  ором  мекунад.

  1. Рўзе Ў бо шогирдони Худ ба қаиқ савор шуд ва ба онҳо гуфт:“Ба он канори кўл мегузарем“. Ва қаиқро ронданд.
  2. Дар аснои роҳ Ўро хоб бурд. Ва ногоҳ тундбоди шадиде бар кўл бархост, ва қаиқи онҳо аз об пур мешуд, ва онҳо дар хатар буданд.
  3. Ва пеш омада, Ўро бедор карданд ва гуфтанд:“Устод! Устод! Ҳалок мешавем“. Ў бархоста, бод ва ғалаёни обро манъ кард, ва онҳо қатъ гардиданд, ва оромӣ барқарор шуд.
  4. Ба онҳо гуфт:“Имони шумо куҷост?“ Онҳо бо тарсу ҳарос ва тааҷҷуб ба якдигар гуфтанд:“Ин кист, ки ба бодҳо ва ба об низ амр мефармояд, ва онҳо ба Ў итоат мекунанд?“

Исо  дар  сарзамини  ҷадариён.

  1. Ва онҳо ба сарзамини ҷадариён, ки дар рў ба рўи Ҷалил аст, расиданд.
  2. Вақте ки Ў ба соҳил баромад, марде аз аҳли он шаҳр ба Ў рў ба рў шуд, ки гирифтори девҳо буд, дер вақт боз либосе намепўшид, ва на дар хона, балки дар миёни қабрҳо зидагӣ мекард.
  3. Ҳамин ки Исоро дид, фарьёд зада, гуфт:“Туро бо мо чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худои Таоло? Аз Ту илтимос мекунам, ки маро азоб надиҳӣ!“
  4. Зеро Ў ба рўҳи палид амр фармуда буд, ки аз ин мард берун равад; чунки вай муддати дуру дароз ўро азоб медод, ба тавре ки ўро бо завлона ва занҷирҳо баста, нигоҳ медоштанд, лекин ў он бандҳоро пора мекард, ва дев ўро ба биёбонҳо меронд.
  5. Исо аз вай пурсид:“Номи ту чист?“ Гуфт:“Легион“, чунки девҳои бисьёр ба дарунаш дромада буданд.
  6. Ва онҳо аз Ў илтимос карданд, ки онҳоро амр фармуда ба ҳовия нафиристад.
  7. Дар ҳамон ҷо галаи бузурги хукҳо дар болои кўҳ мечарид; ва девҳо илтимос карданд, ки иҷозат диҳад ба даруни хукҳо дароянд. Ў ба онҳо иҷозат дод.
  8. Ва девҳо аз он мард берун шуда, ба хукҳо даромаданд; ва он гала аз баландӣ якбора ба кўл ҷаста, ғарқ шуд.
  9. Хукбонон ин воқеаро дида, давида рафтанду дар шаҳр ва деҳот нақл карданд.
  10. Мардум барои дидани ин воқеа берун рафтанд, ва назди Исо омада, он мардро, ки аз дарунаш девҳо баромада буданд, диданд, ки либос дар тан ва ақлаш солим пеши пойҳои Исо нишастааст; ва ҳаросон шуданд.
  11. Ва касоне ки воқеаро дида буданд, ба онҳо нақл карданд, ки он девона чӣ гуна шифо ёфт.
  12. Ва тамоми мардуми сарзамини ҷадариён аз Ў илтимос карданд, ки аз пеши онҳо баромада равад, чунки тарсу ҳароси азиме онҳоро фаро гирифта буд. Ва Ў ба қаиқ савор шуда, баргашт.
  13. Он марде ки аз дарунаш девҳо баромада буданд, аз Ў илтимос кард, ки бо Ў бошад. Лекин Ў вайро ба хонааш фиристода, гуфт:
  14. „Ба хонаи худ баргард ва он чиро, ки Худо ба ту кардааст, нақл намо“ Вай равона шуда, он чиро, ки Исо ба вай карда буд, дар тамоми шаҳр мавъиза намуд.

Шифо  ёфтани  зан. Эҳьёи  духтари  Ёир.

  1. Вақте ки Исо баргашт, мардум Ўро пазироӣ карданд, чунки ҳама мунтазири Ў буданд.
  2. Ва инак, марде ки Ёир ном дошт ва сардори куништ буд, омада, пеши пойҳои Исо афтод ва аз Ў илтимос кард, ки ба хонаи вай биёяд.
  3. Чунки духтари ягонаи вай, ки тақрибан дувоздаҳсола буд, ба ҳолати назъ расида буд. Вақте ки Ў ба он ҷо мерафт, мардуми бисьёре аз ҳар тараф Ўро фишор медоданд.
  4. Ва зане ки дувоздаҳ сол боз гирифтори хунравӣ буда, тамоми дороии худро ба табибон сарф карда буд, лекин ҳеҷ яке вайро шифо дода натавониста буд,-
  5. Аз қафо наздик шуда, домани Ўро ламс намуд, ва дарҳол хунравии вай қатъ шуд.
  6. Ва Исо гуфт:“Кист, ки Маро ламс кард?“ Вақте ки ҳама инкор карданд, Петрус ва онҳое ки бо Ў буданд, гуфтанд:“Эй Устод, мардум Туро иҳота намуда, аз ҳар тараф фишор медиҳад, — ва Ту мегўӣ:“Кист, ки Маро ламс кард?“.
  7. Аммо Исо гуфт:“Касе Маро ламс кардааст; зеро Ман ҳис кардам, ки қуввате аз Ман берун рафт“.
  8. Он зан чун дид, ки натавонист пинҳон монад, тарсону ларзон омада, пеши Ў афтод ва дар ҳузури тамоми мардум гуфт, ки аз чӣ сабаб Ўро ламс намуд, ва чӣ гуна дарҳол шуфо ёфт.
  9. Ба вай гуфт:“Духтарам! Имонат туро шифо бахшид; ба саломатӣ бирав“.
  10. Ў ҳанўз ин сухан мегуфт, ки касе аз хонаи сардори куништ омада, гуфт:“Духтарат мурд; Устодро дигар ташвиш надеҳ“.
  11. Аммо Исо инро шунида, ба вай гуфт:“Натарс, фақат имон овар, ва ў наҷот хоҳад ёфт“.
  12. Ва ҳангоме ки ба хона расид, ҷуз Петрус, Юҳанно ва Яъқуб, ва падару модари духтар, ҳеҷ касро даромадан намонд.
  13. Ҳама барои вай гирья ва навҳа мекарданд. Вале Ў гуфт:“Гирья накунед; вай намурдааст, балки хуфта аст“.
  14. Бар Ў хандиданд, зеро медонистанд, ки мурдааст.
  15. Аммо Ў ҳамаро берун карда ва дасти вайро гирифта, нидо кард:“Эй духтар! Бархез“.
  16. Ва рўҳи вай баргашт; вай дарҳол бархост; ва Ў фармуд, ки ба вай хўроке диҳанд.
  17. Падару модари вай дар ҳайрат монданд.Ва Ў ба онҳо фармуд, ки ин воқеаро ба ҳеҷ кас нақл накунанд.

© IBT 1992

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s